Ga de dialoog aan
Geschreven door Mark van Erven
Met de grote verkiezingswinst van de PVV is de onderlinge tolerantie tussen verschillende groepen op scherp gezet. Een groep die baat heeft bij onderlinge tolerantie is de homogemeenschap.
Homo’s worden nog steeds gediscrimineerd binnen de eigen geloofsovertuiging. Door met elkaar in gesprek te gaan, kunnen hiervoor oplossingen worden gezocht.
Televisiekijkend viel mijn oog op twee programma’s over ‘geloven in Nederland anno nu’ en homoseksualiteit. In een kort item gaf Ohm (Nederland 2, zondag 15.30 uur) een kijkje op het thema Hindoeïsme en homoseksualiteit. Door hindoegeestelijken werd uitgelegd dat het Hindoeïsme zich sec niet verzet tegen homoseksualiteit en dat er zelfs een woord is dat duidt op een ‘derde geslacht’.
Des te schrijnender is het daarom te moeten constateren dat er toch veel aversie bestaat tegen homoseksualiteit. Volgens de hindoegeestelijken is die afkeer echter eerder gelegen in de Surinaamse afkomst van veel Hindoes in Nederland; omdat Suriname een machocultuur kent wordt homoseksualiteit eenvoudigweg niet geaccepteerd. Dat dat ver kan gaan blijkt uit een bijeenkomst van De Dialoog die ik eerder bezocht. Daarbij wordt getracht homoseksualiteit bespreekbaar te maken in diverse kringen. Tijdens die bijeenkomst vertelde een Surinaams-Hindoestaanse man van middelbare (!) leeftijd dat hij nog niet uit de kast was gekomen voor zijn familie, simpelweg omdat hij de gevolgen daarvan vreesde. Hij was erg blij dat hij nu eindelijk, bij een dialoogbijeenkomst, zijn verhaal kon doen en zijn geaardheid bespreekbaar kon maken.
Erg toch, om te moeten constateren dat homoseksualiteit nog altijd niet volledig geaccepteerd wordt hetzij om religieuze, hetzij om culturele beweegredenen.
Religieuze redenen om niet tot acceptatie van homoseksualiteit over te gaan was ook de achtergrond van het drieluik in het EO-programma Jong (Nederland 3, 21.20 uur), over drie jonge christelijke homo’s.
Kritisch geïnterviewd door Manuel Venderbos werden drie jonge mannen gepresenteerd die elk een eigen manier hadden gevonden om met hun geaardheid om te gaan. Eén van de jongens had ervoor gekozen om thuis strijdvaardig tegenover zijn twee broers en ouders uit de kast te komen. Zijn ‘keuze’ leken ze vooral te accepteren uit respect voor hem. Maar vervolgens werd het snel duidelijk hoe ver deze acceptatie ging: het was de jongen niet toegestaan om open te zijn over zijn geaardheid. Zo zou het zeker op verzet stuiten als hij een vriend mee naar huis zou nemen, aangezien zijn ouders op deze manier de zonde in hun huis zouden toelaten.
De tweede jongen vertelde over zijn besluit om, na een bewogen liefdesleven, het homoleven gedag te zeggen en zijn heil te zoeken bij een vrouw. Dat hij zich helemaal niet aangetrokken voelde tot vrouwen leek voor hem een detail te zijn. Belangrijk was dat hij deed wat in zijn ogen God van hem verlangde. De derde christelijke jongen vertelde over zijn wens om, als homoseksueel, dominee te worden. Daarmee liep hij echter wel tegen een innerlijk conflict op: voor rechtgeaarde christenen zijn praktiserende homo’s uit den boze. De jongen in kwestie besloot dit probleem op te lossen en niet te zondigen door zijn hele leven celibatair te blijven.
Zowel het item over hindoeïsme en homoseksualiteit als het programma over het christendom en ontluikende homoseksualiteit maken pijnlijk duidelijk dat er nog veel onbegrip is over de homoseksuele geaardheid. Alleen al het feit dat homoseksualiteit – een geaardheid – als ‘keuze’ wordt gepresenteerd is een gekleurd beeld en een feitelijk onjuiste voorstelling van zaken. Dat zorgt ervoor dat in elk geval zowel Surinaams-Hindoestaanse homo’s als homo’s in christelijke kringen in hun persoonlijke leven worden beknot. Dit is anno 2010 toch niet nodig? De klok draait vooruit en niet achteruit!
Willen we echt dat mensen jarenlang niet voor hun ‘keuzes’ uitkomen en in de kast blijven? Of gaan we het gesprek aan met elkaar om oplossingen te zoeken? Bijvoorbeeld door de dialoog aan te gaan. Zodat openheid en begrip gecreëerd wordt in alle kringen.
Mark van Erven, Bergen op Zoom