Op 7 augustus werd in Amsterdam weer de jaarlijkse botenparade gehouden waarbij vele homo’s, lesbo’s en sympathiserende hetero’s zich feestelijk manifesteren op de Amsterdamse grachten. Maar is het voor iedere homoseksuele man of lesbische vrouw wel altijd zo eenvoudig om uit de kast te komen?

Veel Nederlanders denken dat homoseksualiteit anno 2010 wel zo’n beetje geaccepteerd is. Je kunt toch gewoon jezelf zijn? Je kunt in Nederland toch zelfs trouwen met iemand van je eigen geslacht? Zeker. En toch... Er zijn in ons land veel mannen en vrouwen die de grootst mogelijke moeite hebben met hun homoseksuele gevoelens. Zij accepteren zichzelf niet en praten er niet of nauwelijks over. Zij leven in het diepste geheim met hun geaardheid, onzichtbaar voor de buitenwereld. Velen denken daarbij meteen aan allochtonen en aan moslims die negatief staan ten opzichte van homoseksualiteit. Je zult maar moslim én homo zijn. Of misschien gaat het om een paar ‘achtergebleven’ oudere homo´s – meestal vijftigplussers – op de Veluwe, in Zeeland of in Staphorst die met hun gevoelens geen raad weten. Of denken we aan jongens en meisjes op de middelbare school die worstelen met hun identiteit en die gepest worden omdat ze homo of lesbisch zijn. Allemaal groepen die inderdaad bestaan.

Maar ik wil het over anderen hebben: ‘autochtone’ Nederlanders, mannen en vrouwen die ‘gewoon’ getrouwd zijn en die al jaren worstelen met hun geheim: ze hebben sterke homoseksuele gevoelens waar zelfs hun partner niets van weet. Vaders en moeders van schoolgaande of soms al studerende kinderen in rijtjeshuizen, vaak tussen de veertig en zestig jaar en hoogopgeleid. Soms kerkelijk, soms niet. Zij durven niet met hun gevoelens voor de dag te komen. Exacte getallen zijn er niet. We gaan nog steeds af op het enigszins verouderde cijfer van ongeveer honderdduizend echtparen in ons land waarvan een van de partners zich op enigerlei wijze aangetrokken voelt tot personen van het eigen geslacht. Hoe zou je het ook moeten weten als velen hun mond dicht houden? Of zelfs niet tegenover zichzelf durven toegeven dat ze deze gevoelens hebben? Velen van hen doen er niets mee. Zij piekeren of fantaseren er hoogstens over. Anderen (vooral mannen) zoeken in het verborgene hun heil op internet, in sauna’s, parken of op andere ontmoetingsplekken. Daar is niets mis mee. Het probleem is echter het vaak grote psychische leed waar deze groep mee te maken heeft en de angst waarmee deze mensen leven. Wat zet je allemaal niet op het spel als je uit de kast komt? Vaak is het niet alleen de angst voor veroordeling van de buitenwereld. Nog vaker is er de angst voor een ander leven, voor een echtscheiding. Voor het verliezen van het sociale netwerk dat je in al die jaren hebt opgebouwd. Angst voor eenzaamheid. Velen van hen zoeken de bescherming van het heteroseksuele gezinsleven. Want dat is ook in 2010 nog steeds de dominante norm. Deze mannen en vrouwen kom je niet tegen tijdens de Gay Pride in de Amsterdamse grachten. Je vindt ze hoogstens bij de vereniging Orpheus. Enkele van deze vergeten mannen en vrouwen kom ook ik tegen. In mijn coachingpraktijk spreek ik met (voornamelijk) mannen die het niet meer redden om op de oude voet door te gaan. Sommigen hebben lichamelijke klachten en symptomen, raken volledig overspannen. Hun lijf vertelt hen dat het zo niet verder kan. Zij komen bij dokters die hun klachten niet kunnen verklaren en die hen met antidepressiva naar huis sturen. Anderen raken aan de drank of vluchten in een overvolle agenda. Er zijn mij ook gevallen van zelfdoding bekend: voor het oog van de wereld succesvolle mensen die alles mooi voor elkaar hebben. Niemand herkent hun probleem en zelf kunnen ze er niet of met de grootst mogelijke moeite over praten. Vaak ben je als coach de eerste persoon in hun leven met wie ze over hun gevoelens durven te praten. Je stelt ze gerust, zoekt samen met hen naar een werkbare oplossing voor hun probleem. En na een eerste gesprek komt er lucht en perspectief. Eindelijk is het hoge woord eruit. Sommigen komen uit de kast, velen ook niet. Ze praten er alleen met hun vrouw over. Dat is al heel wat. Soms gaan ze samen verder, soms niet. De zichtbaarheid van Gay Pride of Roze Zaterdag is voor hen een brug te ver, hoe anders we het ons misschien ook zouden wensen.

Wilfred Ploeg, coach homo-/biseksualiteit in man-vrouwrelaties, Amsterdam 

ploegcoaching.nl