Dit artikel kan veel stof doen opwaaien. Maar het is de hoogste tijd dat het geschreven werd. Mensen zijn generaties lang opgegroeid met een aangeleerd besef van wat goed en wat kwaad zou zijn. In de tijd dat de kerk op het westelijk halfrond veel meer dan nu invloed had op het dagelijkse leven werd de bijbel als stramien over de gehele samenleving gelegd. Zo kon worden vastgesteld welke gedragingen en welke mensen binnen en buiten ‘het boekje’ bleven. Op andere delen van de wereld gebeurde dat met andere woorden van God op exact dezelfde manier. Het is dus niet verwonderlijk dat er een universeel dogma in onze beleving is ontstaan over goed en kwaad.

Alles wat er is, op aarde en daarbuiten, is wat het is. Alles wat er gebeurt, op aarde en daarbuiten, is wat er gebeurt. Alles wat mensen doen, is wat mensen doen. En alles wat jij denkt, doet en voelt, is alles wat jij denkt, doet en voelt. Alles is wat het is. Maar mensen hebben het nodig een label te hangen aan ‘dat wat er is’. Een oordeel te vellen over ‘dat wat er is’. En vergeten vervolgens dat ons oordeel slechts een oordeel is. Een visie, een opinie, een mening. Iets individueels dat toevallig door sommige anderen gedeeld wordt. Of opgelegd wordt te delen.

Dat homoseksualiteit iets slechts zou zijn, is dus een mening. Dat pedoseksualiteit iets slechts zou zijn, is ook een mening. Pas op: ik breek hier geen lans voor pedoseksualiteit. Het is enkel mijn bedoeling hier antwoorden te geven op vragen die we allemaal wel eens hebben. Pedoseksualiteit is gedrag waarover mensen een mening hebben. In moslimlanden is pedoseksualiteit de normaalste zaak van de wereld. De profeet Mohammed hield er, beschouwd vanuit onze ‘seculiere’ wetgeving, ten minste één illegaal huwelijk op na met Aisha, die nog een jong kind was toen ze met hem trouwde. Überhaupt het feit dat hij meerdere huwelijken had zou in onze wetgeving, ons oordeel over goed en kwaad, niet passen. Maar pedoseksualiteit is slechts te veroordelen op grond van de onvrijwilligheid van één van beide deelnemers eraan. Enkel en alleen op dát terrein worden de wetten van de natuur, de wetten van God, met voeten getreden. Dat kan de moeder van één van de slachtoffers van zwemleraar Benno L. een ‘slappe zak-houding’ vinden, maar de slapte van de rechtspraak ligt vooral in het gebrek aan besef wat zinvol is en wat niet.

Seksualiteit, en daarmee in het bijzonder de homoseksualiteit, is misschien wel één van de laatste taboes dat doorbroken dient te worden. Daarmee zou de mensheid een grote stap voorwaarts maken. Het zou De Betere Seksuele Revolutie zijn wanneer iedereen beseft dat liefde de drijfveer is die ons voortdrijft. Het wordt tijd dat mensen het boetekleed van het kwaad van de mensheid uittrekken. “Trek je eigen boetekleed aan!”

Het raakt me diep in het hart te ervaren dat de homoseksualiteit van een zoon, dochter, buurvrouw, collega of iemand die je gewoon op straat tegenkomt een reden is om je eigen diepgewortelde respect voor het leven van jezelf en dat van anderen opzij te zetten voor aangeleerde leugens over goed en kwaad.

Een moeder houdt van haar kind. Zo heeft de natuur ons geschapen. Het is een chemisch proces in ons lichaam, aangestuurd door onze diepste overtuigingen. In deze liefde schuilt geen enkel vooroordeel. Zodra een moeder de liefde voor haar eigen kind ontkent en beledigt is er áltijd sprake van discrepantie tussen wat die moeder diep van binnen voelt en wat haar is aangeleerd te voelen en te vinden. Wanneer deze vrouw het boetekleed van het kwaad van de mensheid zou uittrekken en haar eigen boetekleed zou aantrekken, dan zou ze zich door haar omgeving verraden weten van de liefde voor haar eigen kind. Ze zou zich vervreemd weten voor de volmaaktheid ervan. Hoe gehandicapt of verstoord een kind ook ter wereld mag komen, het is volmaakt en perfect. Wanneer de moeder haar eigen boetekleed aan zou trekken, zou ze beseffen welke keuze ze had moeten maken. Die van haar hart.

Immers, stel jezelf de vraag: is er één berg teveel op deze wereld? Is er één oceaan teveel op deze wereld? Of te weinig? Het antwoord daarop zal voor iedereen volmondig ‘nee’ luiden. De wereld is geschapen vanuit een perfect model met volmaakte wetten die balans, zuiverheid en eenheid scheppen in een onmetelijke diversiteit.

Geen genie ter wereld heeft ooit de volmaaktheid van deze wetten kunnen tarten. Denk je nou werkelijk dat je met je boerenverstand kunt beweren dat een homoseksuele medemens het licht in de ogen niet waard is? Het enige wat je kunt doen is respect hebben voor ieder mens. En wanneer mensen kennis tekort komen om dit respect te beleven hun kennis te vergroten. Dan ben je niet ‘goed’ bezig, maar zinvol. Dan draag je namelijk bij aan de zin van het bestaan van alles.

Daar waar mensen het bestaan van homoseksualiteit ontkennen, of de aard ervan veroordelen, is sprake van een grove belediging voor datgene wat er is. Wanneer mensen dat met de hand op het woord van God doen, is sprake van een grove belediging van deze God. De mens is gekomen in alle variaties van gedrag om gezamenlijk en over generaties heen een mensheid door de evolutie te loodsen. Het veroordelen van enkele van deze variaties als imperfect staat gelijk aan het twijfelen aan de perfectie van het model waarnaar alles geschapen is.

Toen het universum nog moest ontstaan, was er niets. En dat was alles. Alles was niets. Ook God. God was alles en niets tegelijk. En toen het licht en de dingen ontstonden, was dat nog steeds alles en nog altijd God. God schíep de aarde niet, God ís de aarde en al wat er is en wij scheppen deze dagelijks in onze waarneming. Wij zijn de scheppers. Wij zijn de bedenkers van goed en kwaad. Wij hebben het concept ‘duivel’ en het concept ‘God’ als magnetische polen van het kwade en het goede tegenover elkaar gezet. Maar de duivel is een leugen die niet bestaat. En de hel is hier op aarde voor jou, wanneer je niet leeft naar je eigen verwachtingen en dromen over wie jij bestemd bent te worden. Een mens die streeft naar leven en gelukkig zijn. Een mens die geneest als hij ziek is. Een mens die herstelt als iets verstoord is. Een mens die schept om te groeien. Een mens die bestaat om te leven. Hier en nu. En niet alleen in een denkbeeldig hiernamaals. (Waarmee ik het bestaan van het hiernamaals niet ontken maar bevestig).

Wij zijn geschapen naar het evenbeeld Gods en dat betekent niets meer en niets minder dat we veel op elkaar lijken en dat we thuis horen op deze plaats en in deze tijd en dat we hier gezamenlijk een verantwoordelijkheid te vervullen hebben. Onze identiteit is wat ons uniek maakt. Identiek zijn we aan alles wat er is. Alles is energie, die op verschillende frequenties trilt en zo de werkelijkheid vormt. Identiteit betekent ‘gelijk zijn aan elkaar’.

Homoseksualiteit is een samenlevingsvorm die in zuivere zin niet bijdraagt aan de voortplanting van het leven. Het is niet zo verwonderlijk dat wij mensen daar wat argwanend tegenover staan. De natuur is immers geschapen om te leven. Maar dat doet ze ook! Aardbevingen, bosbranden, overstromingen en epidemieën zijn vormen van leven. Niet van de vernietiging ervan, maar van het herstellen van balansen. We veroordelen deze gebeurtenissen tot rampen, maar het zijn eveneens zegeningen.

Zodra iedere mens op aarde bereid is het leven van zichzelf en van de ander, in welke vorm of geaardheid dan ook, te zien als een zegening, dan zal geluk, vrede en liefde met ons zijn. Want de mens is met een bijzonder meetinstrument uitgerust. We ervaren pijn en verdriet wanneer we ingaan tegen onze aard. En we ervaren geluk en blijheid wanneer we steeds iets meer ontdekken van wie we werkelijk zijn en daarnaar kunnen en mogen leven. Waarom nog langer vasthouden aan religieuze dogma’s en leugens die ons schaden in de ontwikkeling van wie we werkelijk zijn? Aan normen over goed en kwaad die mensenlevens verwoesten en het bloed op aarde al eeuwenlang laat stromen? Er is één overeenkomst bij beide partijen die een oorlog voeren met elkaar. Ze wensen beide dat het over is. Hier is maar één oplossing voor: stop met oordelen en verbieden, maar deel je kennis en je mening met elkaar. Niet om het eens te worden, niet om te overtuigen of te onderdrukken, maar om dagelijks te ontdekken wie we zijn. Ashes to ashes. Dust to dust.

Igor van Kaam, Eindhoven