Als biseksuele jonge man weet ik dat het lastig is om in een strenggelovige omgeving voor je geaardheid uit te komen. Nu heb ik nog de mogelijkheid om te kiezen, al zijn er periodes dat ik me meer tot mannen aangetrokken voel.
Ik heb een keus vanuit mijn geloof gemaakt; om te wachten met een relatie totdat ik een vrouw tegenkom waar ik echt wat voor voel en waar ik mee verder kan en wil. Waar dus voldoende raakvlakken zijn, om samen verder te gaan. Zowel op het gebied van gezamenlijke interesses als op het gebied van het geloofsleven wil ik voldoende raakvlakken hebben met mijn partner. Het is goed mogelijk dat ik mezelf een beperking opleg en nooit een partner zal vinden, al had ik wellicht bij mannen meer kans van slagen. Ik vertrouw erop dat God mijn leven leidt. Ik probeer me, ondanks alle spanningen die het geeft, aan de strenge regels van de kerk waarin ik opgegroeid ben te houden. Ik respecteer een ander die hierin een andere keuze maakt. En ik heb respect voor een homo die op grond van dezelfde overtuiging single blijft.
We leven in een samenleving waarin het ‘homohuwelijk’ geaccepteerd is. Het is een goede zaak dat een ieder hierin de keus heeft om er op zijn of haar eigen manier mee om te gaan. Ik blijf het wel een lastig punt vinden om anderen te dwingen een huwelijk te sluiten waar ze uit persoonlijke overtuiging niet achter staan.
Het is natuurlijk mogelijk om wat ruimdenkende mensen aan te stellen die wellicht dezelfde persoonlijke overtuiging hebben, maar toch vinden dat ze zich wel aan de regels moeten houden.
Wanneer ik zelf een wat soepelere levensovertuiging had, en bij de PKN aangesloten was en wilde trouwen met een man, dan zou ik niet graag een dergelijke ruimdenkende christenambtenaar willen hebben die niet persoonlijk achter het homohuwelijk zou staan. Dat zou in mijn beleving hetzelfde zijn als dat ik voetbalfan ben, iemand van de voetbal trouw en een ambtenaar tref die helemaal niks met voetbal heeft en er zelfs een hekel aan heeft. Die kan nooit een warme, inlevende toespraak houden bij de huwelijksvoltrekking op het gemeentehuis. Het wordt dan echt een kille boel, waar de spanning van af druipt. Is dat de bedoeling?
Door een persoonlijk gesprek met de ambtenaar die je voor ogen hebt, kun je er snel achter komen of er een klik is. Wanneer die niets heeft met voetbal of homo’s of er om een andere reden geen klik is in het kennismakingsgesprek, dan kom je er snel achter dat je beter een andere ambtenaar kunt kiezen. In die zin heeft de hele discussie over weigerambtenaren geen enkele zin, daar in het persoonlijke contact zal blijken dat er geen chemie is tussen de ambtenaar en het betreffende stel dat wil trouwen.
Als ambtenaar is het niet goed om je werk te weigeren, daarin wil ik duidelijk zijn. Je kunt beter in een persoonlijk gesprek duidelijk maken hoe je zelf in het leven staat en hoe je vanuit je geloof tegen dingen aankijkt. Misschien blijkt dezelfde (ex)weigerambtenaar wel een heel goed contact te hebben met de homoburen, bij wie hij of zij regelmatig op de koffie komt, iedere zomer de bloemen water geeft en de huisdieren verzorgt. Ondanks hun huwelijk, wat hij respecteert. Die ambtenaar gaat in zijn privéleven wél op een normale manier met homo’s en lesbiennes om. Iets wat hij in een gesprek wellicht kan toelichten.
Als weigerambtenaar heb je niet de kans op dit persoonlijke contact, waarin je duidelijk kunt maken hoe je in het leven staat. En dat een ander van jou niet de enthousiaste toespraak zal krijgen waar iedereen natuurlijk behoefte aan heeft.

Klaas Jasperse