Het is zondag 28 augustus 2011. De ramadan maand loopt bijna tegen haar einde en mijn familie en vrienden zijn in mijn ouderlijk huis in afwachting op het verlossende woord.

Door de recente huwelijken van mijn 20-jarige neefje, mijn 2 jaar jongere zusje en mijn allerbeste vriend, die overigens het boegbeeld is van de Marokkaanse samenleving in het dorp en in de regio, is een ieder in de veronderstelling dat ik ben bezweken onder de continue druk van de afgelopen jaren om een huwelijkspartner te vinden...

Ik moest als een van de jongere telgen in een gezin van 11 de eer van de familie hoog houden, omdat de rest van de familie nooit aan zijn verwachtingen heeft voldaan. Eerlijk gezegd wist ik nooit wat hij daarmee bedoelde, omdat ik in de veronderstelling was dat hij het diep in zijn hart niet zo bedoelde. Mijn oudste (levende) broer was alcoholist. Een andere broer had een Nederlandse vriendin. Het heeft mijn ouders ruim 10 jaar gekost om het te “accepteren”.  De broer voor heeft een crimineel verleden.

Als ideale (schoon)zoon met een goede baan en als enige in het dorp en omgeving met een afgeronde universitaire studie was ik de hoop van de Marokkaanse gemeenschap en van de familie. Ik heb ook zussen. Al mijn zussen zijn inmiddels getrouwd, althans daar ga ik van uit. Twee van mijn zussen  heb ik al  een kleine 20 jaar niet gezien, weggelopen van huis. Voor zover ik weet zijn beide verliefd geworden op een Nederlandse man en hebben zij gekozen voor hun eigen geluk in plaats van voor het geluk van de familie.

Daar sta ik dan voor de deur van mijn ouderlijk huis. Nog even twijfel ik om de voordeur te openen. Voordat ik de sleutel in het sleutelgat wil stoppen gaat de deur open, het is mijn moeder. Ze vraagt waarom ik voor de deur blijf staan en ik ga naar binnen. Iedereen zit met spanning te wachten op het heugelijke nieuws. Iedereen weet het zeker: M. gaat eindelijk trouwen. Mijn vriend wacht buiten. We hebben al meer dan 10 jaar een knipperlicht relatie in het geheim en heb gezegd dat als ik na 5 minuten niet naar buiten kom hij direct de politie moest bellen, omdat er dan waarschijnlijk een levensbedreigende situatie zou ontstaan. Dit verzoek heeft mijn leven gered. Althans, daar ga ik nog steeds vanuit. Ik weet nog steeds niet wat er exact gebeurd is omdat ik wakker ben geworden in het ziekenhuis met een gebroken neus en onderarm. Daarnaast heb ik een hersenschudding opgelopen en zit ik onder de blauwe plekken, zware mishandeling hoorde ik de dokter nog zeggen tegen een verpleegkundige.  De volgende dag naar mocht ik naar huis. Mijn vriend heb ik sindsdien niet meer gezien of gesproken. Ik heb alles en iedereen verloren.