Ik ben 17 jaar oud en heb het eBook Jong & homo geschreven. De bedoeling was in eerste instantie dat het een echt boek werd, maar omdat geen enkele uitgever wilde meewerken is het, na een maand of twee stilgelegen te hebben, een eBook geworden.

Het boek draait om onze bijzondere cultuur en bevat opmerkelijke verhalen van homojongeren en volwassenen. Er staan ook staan meningen in en ik heb mensen geïnterviewd. Ik heb het boek geschreven omdat er dagelijks nog veel jongeren zijn die niet weten hoe ze hun coming out moeten aanpakken, omdat hun ouders er tegen zijn, of omdat ze onzeker zijn. Ik hoop dat die jongeren positiever gaan denken en dat ouders die het lezen ook denken: ‘Zo erg is het niet’.

Bas Leijgraaff, Veenendaal
Het boek is te downloaden als PDF op » jonghomo.nl

Passage uit het boek van Bas

Mijn jaren op de middelbare school. Vanaf het moment dat ik zelf nog niks doorhad, tot het moment dat ik het zeker wist…

Het begon eigenlijk allemaal een paar maanden geleden. Om precies te zijn, in augustus 2010. Ik zat wat op internet te rommelen en hier en daar wat websites te bezoeken. Ik las wat verhalen van homojongeren en ik dacht: Dit wil ik ook! Maar hoe dan? Hoe pak je zoiets aan? En wat pak je eigenlijk aan? Oké… je vader en moeder weten dan wie je bent. Maar schiet je er wat mee op? Natuurlijk schiet je er wat mee op, want dan weten ze eindelijk wie of wat je bent. Dat weten ze misschien al, maar op zo’n moment weten ze dat extra goed en is het vastgesteld dat je op hetzelfde geslacht valt.
Ik had al wat contact met jongens en eigenlijk was er een jongen die ik wel leuk vond. Maar hoe gaat dat nou? Wat voel je precies? Ik had het erg druk aan mijn hoofd: school, iemand die ik leuk vond. En dan ook nog mijn coming out. Hoe ging ik dat wegwerken? Ik vertelde het de jongen die ik leuk vond en hij zei dat ik het maar gewoon thuis moest gaan vertellen. Ja, makkelijk praatjes heb je dan! Want ik had geen flauw benul hoe ik dat ging aanpakken. Dagen vlogen voorbij en ik zat er nog steeds mee dat ik het nog niet had kunnen vertellen. Maar op een avond was het zover. Ik opende mijn mailbox en besloot om mijn moeder een mailtje te sturen. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik zei mijn moeder gedag en ik liep terug naar boven. Ik drukte op verzenden en ik besloot om naar bed te gaan. Het was pas half tien, dus mijn moeder was stomverbaasd. De tijd tikte voorbij… En om half elf hoorde ik de trap kraken. De zenuwen gierden door mijn lichaam en mijn hart begon steeds harder te kloppen.
Mijn moeder had het mailtje gelezen en ging bij mij op bed zitten. Ze vroeg natuurlijk wat er aan de hand was. Ja, dan moet je het wel vertellen. ‘Laat maar, het is niet belangrijk’, zei ik gauw. Maar mijn moeder bleef het vragen. Goed, dan kwam toch echt het moment dat ik het wel moest vertellen. ‘Vind je het erg als ik jongens leuk vind?’ Ze begon te lachen. ‘Tuurlijk niet!’, zei ze. Toen ging het gesprek vanzelf. Ik vertelde het probleem en hoe het nou zat. Mijn moeder sloeg een arm om me heen en we hebben die avond nog even als moeder en zoon gesproken over het grote nieuws.