Diep weggedoken in zijn kraag slaat hij linksaf het donkere steegje in. Een koude wind strijkt langs zijn gezicht en heel even huivert hij. Hij versnelt zijn pas in de richting van de lichten in de verte waar het universiteitsgebouw staat.
Het steegje mondt uit in een klein pleintje met in het midden rubberen straattegels. Het kinderspeelplaatsje ligt er donker en verlaten bij. De schommel beweegt af en toe tijdens een windvlaag en de ringen die in de metalen beugels hangen knarsen, terwijl de schommel zachtjes heen en weer wiegt.
 

Een blinde muur van een ter dood veroordeeld huis laat een lelijke muurschildering zien.

Noord-zuidlijn fuck off, staat er in knalrode, met zwart omlijnde letters. Een gebalde vuist met de middelvinger omhoog gestoken zet de tekst kracht bij. Vanuit zijn zak diept hij een papieren zakdoek op, neemt zijn bril af, veegt de aanslag van de kille vochtige lucht van de glazen en zet de bril weer op.

Achter zich hoort hij voetstappen. Het klinkt alsof het van meerdere personen afkomstig is. Een stel mensen dat de avond heeft doorgebracht in een restaurant tijdens een diner bij kaarslicht en een fles wijn, of bij een voorstelling in een theater? Barbezoekers die een avond lol hebben gehad in de kroeg? Hij hoort geen stemmen, geen flarden van gesprekken, zelfs geen dronkemansgelal, alleen die zwijgende, naderbij komende voetstappen. Hij versnelt zijn pas lichtjes, niet te opvallend, ze moeten niet denken dat hij angstig is. Vertwijfeld tast hij in zijn linker jaszak naar zijn telefoon. Frank bellen, gonst het door zijn hoofd, zijn eigen lieve Frank.

 
Hij zucht. Maar zijn zucht wordt hijgen als hij de voetstappen pal achter zich hoort. Het is al te laat om te bellen. Een schoen met stalen neus trapt de telefoon uit zijn hand. Een andere schoen raakt hem vol in zijn rechter knieholte. Hij verliest zijn evenwicht en valt languit op straat. Geen mens te zien, geen uitgaande bioscoop met een mensenmassa waarin hij kan verdwijnen.

Zijn bril valt tegen de betonnen stoeprand. Met zijn zessen staan ze om hem heen, slaan ze om zich heen, hun gezichten vrijwel niet te onderscheiden in de duisternis. Een welbewuste trap vermorzelt zijn bril. De punt van een schoen raakt hem recht in zijn lies. Dan voelt hij hoe twee paar handen in de binnenzak van zijn jaszak graaien en er zijn portefeuille met vijftig euro en zijn autopapieren uit halen. De vuistslag, vol in zijn gezicht, doet hem het bewustzijn verliezen. “Vuile flikker!” hoort hij nog vaag in de verte, evenals de zich snel verwijderende voetstappen.

Door het luide bellen en het vallen van het remblok van een tram komt hij weer bij. Het is al licht. Hoelang heeft hij hier in godsnaam gelegen? Met zijn rechterhand tast hij omhoog naar zijn gezicht en voelt de kleverige vochtige massa rond zijn neus. Snel trekt hij zijn bebloede hand weer terug. De pijnscheuten in zijn lies kloppen in gelijk tempo met zijn versnelde hartslag. Hij krijgt een bandgevoel rond zijn maag en voelt zich misselijk.

Luid hakkengeklik komt naderbij.

“Jezus jongen, wat is er gebeurd?” Een oudere vrouw in een minirok in luipaardprint, met daarboven een bodystocking en daar overheen een kort bontjasje buigt zich over hem heen. Haar grote blauwe ogen zijn omgeven door een enorme hoeveelheid mascara en haar lippen zijn robijnrood gestift. “Ach god jongen! Ken je overend komme?” Voor zover haar stiletto’s het toelaten, zakt ze door haar knieën en probeert hem voorzichtig overeind te helpen. Met een van pijn vertrokken gezicht krabbelt hij overeind en haakt in de hem door haar toegestoken arm. “Laat me eerst je gezicht effe schoonmaken.”

Uit een zuurstokroze tasje wordt een zakdoekje opgediept. Ze pakt dit bij een puntje, spuugt erop en dept voorzichtig het geronnen bloed rond zijn neus weg. Voor zover hij nog tot enige uitdrukking in zijn gezicht in staat is, kijkt hij bedenkelijk.

Dan realiseert hij zich hoe aandoenlijk de situatie is: hij, in elkaar geslagen en beroofd, getroost en geholpen door een oudere hoer. Hij begint onbedaarlijk te huilen. “Ach jongen toch.” Ze neemt zijn hoofd in haar armen en drukt zijn hoofd tegen haar borsten. Haar bodystocking komt onder de bloedvlekken te zitten, maar dat interesseert haar niks.

Nils Schrijvers

Het Openbaar Ministerie, de politie en het COC slaan de handen ineen bij de bestrijding van homo- en transfoob geweld. De organisaties starten onder meer een netwerk van regionale veiligheidscoördinatoren. Per regio wordt een medewerker van het OM en de politie gekoppeld aan een veiligheidscoördinator van één van de regionale COC’s, die signalen over homofoob geweld uit hun achterban direct kwijt kunnen bij OM en politie. Herman Bolhaar (voorzitter college procureurs-generaal van het OM) en Vera Bergkamp (voorzitter COC Nederland) roepen slachtoffers op om altijd aangifte te doen bij de politie, zodat daders ook echt vervolgd kunnen worden. Dat kan bijvoorbeeld op het politiebureau of op hatecrimes.nl of door anonieme melding via meldmisdaad.nl. Zie ook pagina 10 van Gay Krant 657.